Naar de index


Een Euro

een Sinterklaas verhaal



Met een rustig geronk van de beide cilinders schoot de oude motorfiets over de donkere weg in de polder. Het de koplamp wierp een heldere baan licht over het donker glimmende asfalt, en de bomen weerszijden de weg waren schimmige , donkere vormen in de duisternis van de vroeg ingevallen nacht. In de verte, kilometers terug waren de zwakker worden de lichten van een dorpje te zien, en vooruit, op een nog grotere afstand, de vage gloed die een volgende dorp of gehucht aan duidde.

Met vaste hand stuurde Barre Mekkers zijn CX500 door de nacht. November was het, bijna december, en de temperaturen waren aangepast aan de tijd van het jaar. Gelukkig was zijn oude motor uitgerust met een tourkuip, een Polaris Rickman, passend bij de leeftijd van de motorfiets. En ook was Barre gekleed in een warm en dik motorpak. Misschien was dat pak niet helemaal in overeenstemming met zijn motor, maar warm was het wel.

Het was een goede avond geweest, daar op de stamtafel Veluwe, met een goede opkomst aan clubleden. De avond was omgevlogen met de verhalen over technische trucs, gereden ritten, en de planning voor het volgende jaar. Met natuurlijk de bekende onderwerpen als het treffen te Vechta en het nederlandse treffen SJK. Maar ook een rit in de buurt van Apeldoorn, en misschien zou iemand wel een toertochtje uit willen zetten in de polder, een echte Polderrit. Het beloofde een goed motorjaar te worden. Als de CX het maar bleef doen...

Want daar maakte Barre zich wel wat zorgen over. Zijn oude zwarte CX500, n van de eerste types uit 1978, vertoonde de laatste tijd wat kuren. Vooral het starten ging moeilijk. Als de motor eenmaal liep, dan was er niets aan de hand, maar het starten zelf leverde problemen op. Bij vertrek van de stamtafel leek het wel of hij kon duwen op de startknop wat hij wilde, maar het startrelais 'klikte' niet aan, Totdat, na de vijfde of zesde poging, de starmotor begon te draaien, waarna de motor luid en duidelijk startte. Toch lastig, je zou haast denken dat er ergens in de rechter handel iets niet goed zat.

Ondanks de kou van het moment voelde Barre zich prima op zijn CX. Geen verkeer op de weg, niets te zien in de spiegels, behalve het langzaam verdwijnen van de lichten van het laatste dorpje, en geen snel feller worden de lampen van mensen die hem tegemoet kwamen. Ja, 's avonds motorrijden had zo z'n eigen stille bekoring.

Of het nu door de dromerige rust van de lange weg kwam, of dat de bestuurder last kreeg van vermoeidheid, het is een feit dat de motor meer een meer in de richting van de snel naar achter schietende middenstreep kwam, steeds meer en meer op de verkeerde weghelft. Barre had winig in de gaten, en dacht aan de komende motor gebeurtenissen, na de haast verplichte winterstop van een paar maanden.

Het bleef donker op de weg, maar Barre kende de weg goed. Een paar boerderijen, meestal ver in het land, zijweggetjes die naar plekken leiden waar een boerenbedrijf was, en waar men, te concluderen uit de totale afwezigheid van licht, allang naar bed was, om morgen vroeg weer te kunnen beginnen. Over een paar honderd meter zou hij langs het meest dwaze bushokje uit de omgeving rijden, een hokje waar nooit iemand op de bus stond te wachten, en verder was het nog maar een kilometer of vijf naar het volgende dorp. Geen grote verrassingen hier.......

Toch wel. Barre vloekte zachtjes binnensmonds, een zacht 'Shit!!' Zachtjes, want er was toch niemand die hem zou horen als hij luidkeels zijn ongenoegen zou uiten. In het koele licht van de koplamp was een hoop op de weg te zien, en Barre reed er vlak langs. Of Barre direct wist wat het was in natuurlijk niet aannemelijk, maar hij had wel gelijk. Een paar flinke paardendrollen lagen over de weg, en het had niet veel gescheeld of Barre was er met zijn CX dwars doorheen gereden.

Het was meer een reflex dan een overwogen besluit, dat Barre in de spiegel keek, waar natuurlijk niets te zien was. Maar toen Barre zijn ogen weer op de weg vr hem richtte was er wel wat te zien. Nog nooit had Barre zo hard in zijn rem geknepen, en nog nooit was hij zo geschrokken. Daar, midden op de weg, vlak voor hem, was in het het licht van zijn CX plots een schimmig wit iets zichtbaar, met een soort van wapperende bos touw erachteraan. Barre stoof erop af, en hoewel hij uit alle macht remde naderde hij het gekke witte voorwerp met een vrees'lijke grote snelheid.......

Slingerend kwam de motor tot stilstand, de noodstop had Barre's motor bijna dwars over de weg tot stilstand laten komen, bijna in het dwaze bushokje, en Barre zelf zat hijgend van de schrik op zijn CX, waarvan de motor afgeslagen was. Behalve het metalige tikken van de snel afkoelende uitlaten was er geen geluid te horen... of toch ?

"Stippel stappel, stippel stappel" ging het. Barre dacht dat hij droomde. "Wat hoor ik", dacht hij, "dat kan niet, maar, hoor ik daar geen paardenvoetjes?" Het geluid kwam nader en nader, maar voordat Barre er aan dacht om zijn motor in de richting van het geluid te draaien, dook er plotsklaps een man naast hem op, zwak verlicht door de weerschijn van het koplamplicht, gespiegeld in het bushokje.

Barre was niet bang uitgevallen, maar n blik op het gezicht van de man naast hem benam hem de adem. Zijn mond viel open, en hij kon alleen maar staren, staren naar dat lachende, maar vooral blauwe gezicht wat onder een blauwe, krullende bos haar naar hem keek. Alsof het niet erg genoeg was verscheen over de schouder van deze blauwe man een groen gezicht, met groen haar, en beide gezichten werden spookachtig verlicht door de weerschijn van de nog steeds brandende koplamp van Barre's CX.

Minuten lang stonden de blauwe en groene man Barre aan te kijken. Totdat Barre zich ineens bewust werd van een aanwezigheid links van hem. Met een ruk draaide hij zijn hoofd om, bereid om deze nieuwe verschrikking onder ogen te komen. Hij zou zijn huid duur verkopen, besloot hij, en hief zijn hand al op om....

Naast Barre stond een man in een rode mantel, met een lange witte baard, een spoor van een glimlach om de bijna door baard en snor verborgen mond. Barre voelde de glimlach meer dan hij hem zag, en plotseling voelde hij zich slap worden, en met een zucht viel hij achterover, recht in de armen van de blauwe man, en zijn laatste woord voordat hij het bewustzijn verloor was "Sinterklaas.....!"

Toen Barre de ogen weer opendeed merkte hij dat hij in het bushokje zat, en dat zijn CX netjes op de middenbok voor hem stond. De twee vreemde mannen waren verdwenen en de man in de rode mantel, nu duidelijk zichtbaar als Sinterklaas, zat naast Barre. De omgeving werd verlicht door een warm schijnsel dat uit de staf van de goedheiligman leek te komen. Barre kreunde even. Sinterklaas keek hem aan. "Gaat het weer een beetje?" vroeg hij belangstellend. "Je hebt je toch geen pijn gedaan?" Barre schudde zijn hoofd. Nee, pijn had hij niet, maar zijn CX.....

Plots bedacht hij zich iets anders. Die blauwe man, en zijn groene maatje, waar waren die gebleven.? Of had hij dat gedroomd? "Waar zijn..." begon hij. Sinterklaas maakte een geruststellend gebaar. "Een experimentje," antwoorde hij, "Een groene Piet en een blauwe Piet" Sint zuchtte en schudde zijn hoofd, en keek wat treurig. "Een beetje mislukt experimentje. De groene Piet moet nog alles leren, en is zo groen als gras, en ik denk dat de blauwe Piet niet van de bisschopswijn af kan blijven." Sinterklaas schudde nogmaals zijn hoofd en zuchtte. "Hij is steeds maar blauw.... " Sint keek op. "Ze zijn nu samen mijn paard aan het halen, je reed er bijna tegenop, wist je dat?" Even was het stil. "Maar ja," vervolgde Sinterklaas nadenkend, "een paard heeft ook geen achterlichtje natuurlijk......."

Barre snapte er niet veel van, maar als Sinterklaas die blauwe en groene man voor lief nam, dan was dat in goede handen. Vaag had Barre wel eens gehoord van een discussie over een Piet die niet zwart was, maar nog nooit had hij er eentje gezien, tot deze avond. Maar dat was Barre's probleem niet. Zijn probleem was heel anders....

Met angstige voorgevoelens liep Barre naar zijn CX. De sleutel zat in het contact, en het licht was netjes uitgezet om de accu te sparen. Contact aan, juist, vrijstand en olie lampje gingen aan. Dan nu het grote moment.... Barre drukte, met meer vrees dan verwachting, op de startknop. Niets, zelfs geen klik van het startrelais. Nog eens, en nog eens..........

Niets, de CX wilde niet starten. Met een diepe zucht pakte Barre zijn portemonnee uit zijn binnenzak, opende die, keek, en als hij zich niet geremd had gevoeld door de aanwezigheid van Sinterklaas, dan had hij nu luid en duidelijk een flink aantal lelijke woorden gebezigd. Nu kwam de verbale uitdrukking van zijn ongenoegen niet veel verder dan een diep gemeend en hartgrondig "Barst !!", waarvan de toonzetting niets aan duidelijkheid te wensen over liet.

"Wat is er, beste vriend?" vroeg Sinterklaas die belangstellend toekeek. "Kan ik je ergens mee van dienst zijn?" "Nou Sint", antwoordde Barre, "Ik heb een Euro nodig, nu mijn motor niet start, en die heb ik niet." Barre hield de goedheiligman zijn beurs voor. "Kijk" zei hij, "briefjes van vijf, en eentje van 20, een twee-euro munt, 50-cent munten, wat kleiner geld, maar geen euro. Ik heb echt een euro nodig om de motor te starten"

Sint, die zich een beetje schuldig voelde omdat Barre bijna tegen het onverlichte paard aangereden was, dacht diep na, met zijn hand strijkend door zijn baard. "Misschien "opperde hij, "ligt er nog wat in de kuip van je motor?" Bijgelicht door de staf van Sinterklaas, waar nog steeds een onverminderd licht uit kwam, doorzocht Barre de zijvakken van zijn motor-kuip. Er kwam een groot aantal voorwerpen uit, zoals een sok, een set reserve lampen, een aantal draag-ringen M8, een boutje M10, een halve carburateur, diverse onduidelijke losse onderdeeltjes, en tot slot een zakdoek die kennelijk dienst had gedaan als afveeg lap voor de olie peilstok. Maar geen euro-munt.

Barre stond verslagen naast zijn CX. In een poging hem wat op te vrolijken legde Sint de hand op Barre's schouder. "Kop op, jonge vriend," zei hij "daar komen mijn werknemers al met het paard. Misschien dat er in de zak iets zit wat je kan helpen." Twee Pieten, beiden zwart deze keer, tilden een niet zo heel grote zak van het paard af, en op een teken van Sinterklaas openden zij de zak. Sint greep erin, en haalde er een schroevendraaier set uit. "Helpt dit?" vroeg hij hoopvol. "Nee", schudde Barre, "een euro". "En dit dan" vroeg Sinterklaas, een mooie set tangen omhooghoudend. "Nee, Sint" zuchtte Barre, "een euro moet het zijn..." Sint bukte zich nogmaals, en haalde uit de zak een set startkabels. "Dit dan?"

Tien minuten later lag het bushokje vol met gereedschappen en electrische onderdelen. Vaag verwonderde Barra zich over het feit dat er zoveel in die toch niet zo grote zak kon zitten, maar de zorg hoe zijn motor te starten liet hem weinig ruimte om over dergelijke zaken na te denken. Somber keek hij voor zich uit. Wat nu te doen?

Ook Sinterklaas zat wat zorgelijk te kijken. Hoe moesten ze de motor van die jongen nu starten. Hij had kennelijk een euro nodig, maar hoe kwam een mens, of in dit geval een Sinterklaas, aan een euro? Sinterklaas was niet gewend met geld op zak rond te lopen, en de Pieten.... Misschien....

Sint wenkte een Piet, een gewone zwarte, en overlegde zachtjes met hem. Piet antwoordde ook op een fluistertoon, en gebaarde naar het dorpje een eindje terug. Sint keek op. "Echt waar? " Piet knikte ijverig "Ja Sinterklaas, echt waar." Met een brede lach stond Sinterklaas op en liep naar de nog steeds in somber gepeins verzonken Barre toe. "Misschien hebben we een oplossing" begon hij, "het gaat als volgt...."

Vol ongeduld wachtte Barre in het donker naast zijn CX. Ze zouden toch allang terug kunnen zijn? Waren ze er niet gewoon met zijn geld vandoor gegaan? Een mens las zoveel vreemde verhalen tegenwoordig. Zou het werkelijk wel Sinterklaas geweest zijn? Kon hij niet beter vast naar huis gaan lopen? Ongerust begon hij heen en weer te stappen, twintig passen naar links, twintig passen naar rechts, luisterend naar elk klein geluidje.......

Na een kleine eeuwigheid hoorde Barre eindelijk het geluid van paardenvoeten op het asfalt. Het flauwe licht van Sint's staf werd zichtbaar en daar was Sinterklaas weer, boven op het paard, en vergezeld van Piet. Breed lachend liep Piet naast het paard, grinnekend om een pretje. Barre keek hem verbaasd aan. "Wat is er te lachen?" vroeg hij.

Het bleek dat de bediende van het tankstation zich erg had verbaasd dat Sinterklaas zijn winkel binnenstapte. En toen de goedheiligman alleen maar een briefje van vijf wilde wisselen was het bijna op een ruzie uitgelopen. Gelukkig had Piets iets dergelijks voorzien, en een grote hand met pepernoten en snoepgoed had de bediende tot zwijgend gebracht, en Piet had de man zo ver gekregen dat deze ook het vijfje wilde wisselen, dit alles terwijl Sinterklaas buiten de winkel moest wachten.

"Maar," zo zei Piet, "we hebben een euro voor je." Sint stapte van het paard af, en overhandigde hoofdschuddend Barre vijf losse euro munten. "Ik snap nog steeds niet waar je die voor nodig hebt." zei hij. "Dat zal ik u laten zien, Sint." zei Barre, terwijl hij het linker zijkapje van de CX afhaalde. Hij zette het contact aan, haalde het rubber van het startrelais los, en drukte de euro-munt tussen de contacten van het startrelais.

Vonken knetterden, de startmotor begon te draaien, en binnen een paar tellen liep de oude CX alsof hij nooit had stil gestaan. Met een tevreden grijns plaatste Barre de zijkap weer terug, en wendde zich tot Sinterklaas. "Zo gaat dat." zei hij.

Sinterklaas schudde verward zijn hoofd. "Maar waarom heb je geen tang gebruikt, een schroevendraaier uit de zak, of misschien de startkabels? Zelfs de ringen die je los in je kuip liggen had liggen had je kunnen gebruiken."

Barre glimlachte, schudde zijn hoofd en zei: "Nee Sinterklaas, het moest een euro zijn, geloof me maar" en stapte op. "Wacht even, jonge vriend," zei Sinterklaas. "misschien kun je dit dan gebruiken." Uit de zak haalde Sint een klein pakje, en opende het. Een nieuwe rechtse schakelset lag daar te glimmen. "Hier, neem maar mee, dat kun je vast wel gebruiken." Verrast nam Barre het geschenk aan. Rechts, met een nieuwe startknop, dat was precies wat hij nodig had.

Sinterklaas keek het in de verte verdwijnende helder achterlicht van de motor na. Dan wendde hij zich tot de Pieten, de twee zwarte, de groene, en de blauwe Piet. "Genoeg getreuzeld, jongens, er moet weer gewerkt worden." Met deze woorden hees de Sint zich in het zadel, draaide het paard de juiste kant op, en verdween in de nacht.........




Alle personen in dit verhaal, hoe bekend ze de lezer
ook mogen voorkomen, hebben geen enkele relatie tot werkelijk
bestaande personen.
( denk ik )