Terug naar de Motorpagina


13-2 De Vesting Bourtange


Op zaterdag 28 mei was het Vechta treffen, en zat ik, met een deel van de harde kern van de Dutch CX V-Twin club in Duitsland. Ik had er eventjes behoefte aan om lekker een eindje te rijden, gewoon ontspannen. En aangezien de oude vesting Bourtange, een puntje op mijn lijstje van dertien-in-het-dozijn, vanaf Vechta slechts 106 km ver weg was, tegenover een afstand van 212 km vanuit huis, was de keuze snel gemaakt. Een eindje rijden, naar puntje 13-2, Bourtange.

Bourtange werd ingetoetst als bestemming op de TomTom. Nu heeft die TomTom een heel aardige elektronische dame, die netjes zegt of ik links of rechtsaf moet, moet doorrijden of wat dan ook. Maar meestal druk ik die stem aan mijn hoofd gewoon weg, en let ik op het verkeer en het landschap om me heen. Zo ook deze keer.

Over de B69 ging het noordwaarts. De weg zag eruit alsof er regen had gevallen, en de bossen en landerijen roken ook naar natte velden en natte bomen. Een kleine wegopbreking was er, en daarna weer verder. Het zag er hier heel aardig uit, en dit stuk van de B213 kende ik nog niet. Verderop zou het aansluiten bij het stuk van de B2213 wat ik wel kende maar zover wilde ik het niet laten komen.

Een geel bord met informatie, maar las ik dat nu goed? Ik concentreerde me op het volgende bord en daar kon ik het lezen: 'Talsperre' en dat is zoveel als een stuwdam. Ik snapte er weinig van, want hier was ik in NederSaksen, laagland met moeras en veen. Stuwdammen vind men meestal niet in dergelijk gebied. Zo bedenkend wat er aan de hand kon zijn en wat er dan was, lette ik niet op de TomTom, die probeerde aan te geven dat ik toch echt heel dringend naar rechts moest.

Te laat merkte ik de zijweg op. Nou ja, jammer, er komt nog wel een weg. Omdraaien bij het volgende kruispunt zou niet een heel goed plan zijn, zag ik aan de overkant, waar een lange file met auto's stond. Dan maar doorrijden, we komen best wel ergens en haast heb ik toch niet. En zo begon een avontuurlijke en helemaal niet verkeerde tocht door het noorden van Duitsland.

Uiteindelijk kwam ik, nadat ik de dame van TomTom haar stem had teruggegeven, langs een kanaal. Een lange rechte weg waar ik lekker door kon rijden. Het kanaal werd overgestoken, en ook de daar op volgende rivier, de Ems. En die, zo herinnerde ik me, was ik op de heenreis ook al een tegengekomen, bij Lingen. Maar TomTom gaf aan de Bourtange niet zo heel ver weg meer was.

Om ongeveer 12:00 uur reed ik Nederland weer in. Het laatste stukje tot aan Bourtange was niet prettig rijden. De N365 was opnieuw voorzien van een toplaag, en dat was allemaal van die, voor motorrijders verschrikkelijke, split-steentjes. Maar volgens de TomTom en de route bordjes was het de juiste weg om bij de vesting te komen. Dus reed ik ruim 4 kilometer over de weg, vastbesloten om voor de terugweg iets anders uit te zoeken.

... reed ik Nederland weer in ...
... reed ik Nederland weer in ...

En zo kwam ik dan in Bourtange. De bewegwijzering volgend reed ik over smalle bruggetjes en over klinkerkopjes steeds verder naar de oude vesting toe. Een molen werd zichtbaar boven de dijk, en een brug leidde me, voorzichtig rijdens vanwege de aanwezige voetgangers, naar het marktplein in het centrum.

Druk was het hier wel. Het pleintje zat vol met dagjesmensen die de aanwezige terrasjes geheel bezetten. Rechts zag ik een parkeer terreintje, en daar zou misschien wel een beetje ruimte zijn voor mijn motortje. Erg veel ruimte was er niet, en de ruimte die er wel was werd ingenomen door auto's motoren en fietsen. Jammer dan, geen ruimte om mijn motortje neer te zetten. Dan niet, en terwijl de CX midden op de weg bleef staan maakte ik een 'selfie', met als achtergrond het pleintje en een tweede, tegen de vestingwallen. En nu weg hier.

... als achtergrond het pleintje ...
... als achtergrond het pleintje ...

Vlak bij Bourtange ligt Onstwedde, en daar wonen kennissen. Misschien zouden die thuis zijn, en zo ja, dan was er misschien ook wel koffie. Helaas, na wat draaien en zoeken had ik het juiste adres, maar Jan en Greetje waren niet thuis. Kan gebeuren. Wat nu?

Min of meer op de gok reed ik Onstwedde weer uit. De bedoeling was om een stuk naar het zuiden te gaan, en daarna weer Duitsland in. Maar nee hoor, op de een of andere manier had ik zoveel links en rechts gedraaid dat ik weer in Bourtange uitkwam. De TomTom gaf ook weinig uitsluitsel over een alternatieve route, en dus ..

Over hetzelfde rottige weggetje reed ik weer om Bourtange heen. En een paar tellen later reed ik Duitsland alweer in. TomTom gaf me nu een route naar Vechta, en ik besloot die maar te volgen. Omdat ik op de heenreis een afslag had gemist zou de terugreis grotendeels over andere wegen gaan, was mijn veronderstelling.

Dat klopte in grote lijnen. Weer over de Ems, en dan verder. Maar ondertussen begon ik wel uit te kijken naar een tankstation, en liefst eentje waar ook een broodje te halen was. Zowel de CX als ik zelf begonnen een beetje verzorging nodig te hebben. Vlak bij het dorp Heede was een tankstation. Kennelijk was het er nog niet zo heel erg lang, want TomTom kende het niet. Ik draaide de Rakker naar de pomp toe, en begon met tanken. Zo, die had weer voldoende. Binnen bleek de bijbehorende cafetaria niet in gebruik, maar een broodje was er wel te krijgen. Alles werd buiten in de tanktas gepropt, en naast het tankstation, op het niet in gebruik zijnde terras vond ik een plekje waar een en ander in alle rust naar binnen gewerkt kon worden.

Na deze korte maaltijd werd de motor weer naar de voorkant gereden. Ik moest nog even naar een zekere plaats, en met al mijn geld en papieren in de tanktas en de binnenzak van de jas vond ik het raadzamer om de motor goed in het zicht van de tankstation bediende te zetten. Het kon ik elk geval geen kwaad. Net kom ik daar aan, of een grote matzwarte twee cilinder motor komt aanrijden. De berijder stapte af, keek eens naar dat bescheiden CX-je en zei (in t' Duits) 'dat is nog een echte motor, daar kun je nog wat mee'. Natuurlijk was ik het helemaal met hem eens.

... echte motor ...
... echte motor ...

... matzwarte tweecilinder ...
... matzwarte tweecilinder ...

Toen ik even later wegreed kreeg ik nog een zwaai van deze motorrijder, voordat ik mijn weg vervolgde naar Vechta. Het ging weer over de B401, en weer langs het kanaal. Maar nu wel veel verder langs dat kanaal, en kijk, daar was weer een brug. Aan de overkant zou de weg verdergaan, dus laat ik die weg maar gewoon volgen. Er werd snelheid geminderd, en toen gebeurde er iets engs....

Het leek alsof de motor de bocht niet meer om wilde gaan. Voor een bocht naar links ga je met de motor eerst iets naar rechts. Dat eerste stukje, naar rechts, dat lukte prima, maar hij wilde daarna niet de bocht in naar links, alsof er ergens wat vast zat. Met meer dan 70km/u stoof ik op het einde van een weg af. Remmen, nog meer remmen, en daar ging de CX toch door de bocht naar links. Aan de overkant een bocht naar rechts, en dat leek wel goed te gaan, alhoewel ik met het angstzweet op het hoofd aan het stuur zat.

Een kilometer of wat verder zette ik ze motor aan de kant, en meteen maar ook op de middenbok. Wat was er aan de hand geweest? Waarom ging mijn CX-je ineens zo beroerd door de bocht? Voorvork en achtervork werden, voor zover mogelijk stevig aan de tand gevoeld. Geen speling, geen scheuren, geen lekke band, niet te ontdekken. Wat nu?

Ik besloot om maar weer op te stappen, en verder te rijden naar Vechta. Als er wat fout zat, dan zouden daar zeker mensen zijn die kennis hadden van een CX500 en de problemen die daar bij kunnen optreden. Vanaf de B401 werd ik de B72 opgestuurd,een fraai overschaduwde weg door uitgestrekt bosgebied. En weer was daar dat bord 'Talsperre'.

Thuis werd het opgezocht. De bedoelde stuwmuur is voor een wateropslagbekken, om het overstromen van grote stukken land tegen te gaan. In de loop der tijd is er een recreatie gebied ontstaan, en er komen nu zeldzame en soms zelfs bedreigde dieren en planten voor in het gebied.

Zonder verdere wederwaardigheden bereikte ik Vechta, en de Moorkamp. Onderweg had ik al gezien dat een eventueel langsrijden bij de Dummersee, en vandaar met alle motoren terug naar Vechta, er tijdsgewijs niet inzat.

Je kunt niet alles hebben. Wat ik wel had, was een streepje door Bourtange, een tweede afgestreept puntje op mijn 'dertien-in-het-dozijn' lijstje.

De CX werd twee dagen later, thuis, op de middenbok gehesen. Met een krik eronder, zodat het voorwiel vrij kwam, werd gecontroleerd of het balhoofd soepel draaide. Dat bleek het geval te zijn. Er was nergens iets te voelen van een deukje of een knik of een zwaar punt. Maar ook merkte ik dat de gas en koppelingskabels niet helemaal juist gelegd waren, en dat deze kabels het draaien van het stuur soms tegen hielden. Dat kan het natuurlijk geweest zijn ............





Terug naar de Motorpagina